Eindbeoordeling eerstejaars studenten

Vandaag ben ik weer op pad geweest als studentenassistent. Ditmaal leidde de reis naar Groningen Europark en het nabijgelegen Groenesteinpark. Daar maakte ik verschillende foto’s, die ik jullie niet wil onthouden. Prachtig groen toch?

Maar het park was niet de reden dat ik naar Groningen was afgereisd. Vlakbij is een kinderopvang waar een van de eerste jaars die ik begeleid haar stage heeft gelopen. Het eerste halfjaar heeft was ze een dag in de week bij de BSO. Op haar verzoek is ze echter ook van groep veranderd en was ze voortaan bij de crèche. En vandaag is het tijd voor haar eindbeoordeling.

Tijdens een eindbeoordeling worden de competenties besproken waaraan gedurende de gehele opleiding wordt gewerkt. De student heeft zich hierop voorbereid door een reflecterend verslag heeft geschreven. De beoordeling zelf is een gesprek tussen student, stagebegeleider en student assistent. Ik vindt  het goed dat het op deze manier gebeurd, omdat de druk voor de student er niet is tijdens de praktijk. Er zit dus geen docent je te observeren die puur en alleen er is om op jou te letten. Nee, je kletst een eind weg over wat je hebt gezien, hebt meegemaakt en hebt geleerd. Het wordt gekoppeld aan de competenties, maar er is tegelijk ook aandacht voor de eigen visie, de feedback en het belangrijkste: de ontwikkeling van de student.

Ik geniet van deze gesprekken. Er komt zoveel kennis en ervaring op tafel, dat je een boek vol mee kan schrijven!

En er is goed nieuws: de student heeft haar praktijkwerk afgesloten met een zeer goed! Geweldig gedaan!

Feest van herkenning

Gisteren kreeg Ik de vraag of ik wilde helpen op mijn oude stage adres. In de opening van een uitgevallen les was er vandaag mooi ruimte om langs te gaan.
Aangekomen op de school probeerde ik naar de IBruimte te sluipen, zodat de leerlingen mij niet gelijk opmerkte. Met glazen wanden was dit onmogelijk.

Binnen 10 minuten gluurde er een hoofd om de deur en vervolgens kwamen er opgewonden stemmen uit het aangrenzende toilet.
Na een korte opmerking van mijn voormalige begeleidster kwam het nieuwsgierig aagje toch maar naar binnen. Hij bleek heel blij te zijn om mij te zien en bleef doorpraten. Gelukkig bleek de tekst “in de pauze” nog steeds te werken.
Dit betekende dat we een half uurtje hadden om het probleem waarvoor ik gevraagd was op te lossen. Het was een probleem waar ik vaker aan had gewerkt, dus meer tijd was niet nodig.

In de pauze stond niet een jongen, maar een tweetal mij op te wachten. Nadat ze zeer enthousiast hun werk hadden laten zien, was het hoog tijd voor de kerels om even naar buiten te gaan.
Maar niet voordat ze aan mij de belofte hadden ontfrutselt om samen te gaan Ralfi-lezen. (ook bekend als voor-koor-door)
Serieus lezen met twee van van die enthousiaste knullen is niet eenvoudig en om er zo vanuit het niets in te vallen ook niet.
Maar leuk was het zeker.

En dat uurtje op de school was een feest van herkenning.

Groetjes,
Studebolletje