herfst

PDS en scriptie, een ongelukkige combinatie

Foto van herstbladeren met lichtspelZoals ik eerder schreef ben ik sinds enkele maanden bekend met PDS oftewel het prikkelbare darm syndroom. Sinds mijn laatste bericht heb ik geprobeerd de diagnose een plek te geven, een manier te vinden om om te gaan met de aanvallen van mijn darmen en mijn scriptie af te ronden. Op zijn zachts gezegdst is dat een ongelukkige combinatie.

Vakantie? Ontspannen of bijkomen…

De laatste maanden waren best pittig. De maand augustus heb ik bewust vakantie genomen van mijn scriptie om mijn lichaam bij te laten komen. Gelukkig heb ik die maand de spoedeisende hulp niet meer gezien, maar met een oververmoeid lichaam, een nieuw dieet en een jonge pup in huis ben ik niet veel verder dan mijn woonplaats en het veld van de hondentraining (de plaats ernaast) gekomen.

En actie!!

In september moest ik haast maken met mijn scriptie, want het volgende inlevermoment stond al heel snel voor de deur. Begin oktober was de eerste mogelijkheid. Doordat het volgende officiele moment pas in februari 2017 is, heb ik er alles aan gedaan om het stuk op tijd klaar te krijgen.

En met alles bedoel ik dan ook dat ik met een dikke verkoudheid (temperatuur meten durfde ik niet) een onderzoek hebt uitgevoerd. Voor een ander onderzoek (een groepsgesprek) kregen de deelnemers pas een paar dagen voor het gesprek de uitnodiging. Feedbackgevers hadden maar een paar dagen om mijn stukken te lezen en het tweede deel van mijn aanvullende opdracht was al opgenomen voor ik de feedback op het eerste deel binnen had. Met als kers op de taart dat er geen tijd meer overbleef voor een spellings en grammaticacheck. Iets wat jullie als lezers weten dat ik zeker kan gebruiken.

Maar op 4 oktober, de officiële inleverdatum, heb ik een compleet onderzoek ingeleverd.

Oktober

Na het inleveren begon het lange wachten van oktober. Pas op 2 november zou ik de uitslag krijgen. Ik kan niets meer veranderen, aanvullen  of verbeteren. Zal ik een voldoende hebben? De volgende keer dat ik op school kom, kom ik dan voor mijn diploma? De spanning was enorm en de stress daardoor niet minder.

Dit had ook zijn effect op zowel mijn darmen als mijn nek. De spoedeisende hulp was gelukkig niet nodig, maar een receptje via de huisartsenpost wel. Ik zal niet verder in details treden, maar het middel bracht veel opluchting.

De laatste week van oktober trof ik een verrassing in mijn mailbox. De uitslag van de beoordeling was een week eerder bekend. Zegt het voldoende als ik zeg dat ik nu de laatste versie van mijn onderzoek uit de printer ga pakken om na te lezen en de nieuwe literatuur in de verdere hoofdstukken te verwerken? Ik denk het wel.

Gelukkig had ik in september een helder moment en heb ik de examencommissie gevraagd of ik als ik niet op tijd kon inleveren of een onvoldoende had, mijn scriptie nog dit jaar mocht inleveren. Hier hebben ze toestemming voor gegeven. Samen met de assessoren is het volgende moment nu 25 november en hoor ik de beoordeling rond 9 december. Een klein lichtpuntje dus. En zeker haalbaar!

Bewaren

Vondelingenkamer

Toen ik mijn visiestuk ging schrijven was het een populair onderwerp: vondelingen. Populair… beter gezegd een actueel thema. Dit doordat er in korte tijd meerdere vondelingen en babylijkjes waren gevonden. Gelukkig voor de kinderen, maar helaas voor de actualiteit van mijn stuk kwamen er geen nieuwe berichten meer naar buiten.
In de tussentijd schreef ik mijn stuk, leverde het in, verbeterde het, leverde het nog een keer in en kreeg de punten toegekend. Al die tijd bleef het stil.
Tot vandaag.

Vanmorgen werd bekend dat vorige week een kindje is afgestaan nadat een moeder contact had gelegd met de stichting achter de vondelingenkamers. Dit is de eerste keer dat de moeder na gesprekken niet direct alsnog besloot om haar kind te houden. Hier kan je er meer over lezen.

In de loop van de dag kwam nog een ander stuk naar buiten, dat kan je hier lezen. De titel van dit stuk is iets misleidend, want bij hoe loopt het af met de moeder die haar kind afstond? doet mij denken aan haar lichamelijk en psychische gesteldheid en de reactie van haar omgeving. Het is stuk echter gericht op een groter maatschappelijk thema, namelijk de vraag of haar daad strafbaar is. De meningen zijn hierover verdeeld. Ik volg de discussie zeker op de voet. Wordt dus vervolgt.

Vragen maakt vrij

Hallo allemaal,

De afgelopen weken was mijn motivatie om aan de slag te gaan met het verder schrijven van mijn afstudeeronderzoek ver te zoeken. Na de nodige meditatie, overleg en het nalezen van alle adviezen ontdekte ik dat ik een drempel voelde als ik ermee bezig wilde.

Deze drempel zijn spanning en emoties die opgebouwd zijn na of misschien beter: door mijn eerdere ervaringen met een Go/No Go moment.

Ik ben bij het vorige moment emotioneel ingestort en heb als gevolg daarvan mijn leven onder de loep genomen en meerdere drastische veranderingen ingevoerd. Nog maar twee factoren zijn gelijk of vergelijkbaar met mijn eerdere poging: ikzelf en mijn opleiding.

Toch ontbreekt het mij op dit moment aan motivatie. Zelf kwam ik daar niet uit en ook mijn huidige netwerk kon mij niet op de juiste manier triggeren. Daarom heb ik mijn verhaal gedaan in de groep: Vragen maakt vrij.

Dit heeft mij verschillende inzichten gegeven. Zowel op het gebied van motivatie als op andere gebieden. Dit gebeurde door het stellen van vragen door andere groepsleden.

Deze manier om naar een probleem te kijken zorgt ervoor dat je echt gaat nadenken over de situatie en een mogelijk oplossing. En doordat de vragen door verschillende mensen worden gesteld, met ieder hun eigen kijk op het leven en eigen ervaringen, krijg je ook vragen vanuit allerlei hoeken. Iedereen haalt zijn of haar ding uit mijn verhaal en stelt daar vragen over.

Op dit moment heb ik mijn antwoord nog niet volledig, maar het proces is op gang. Het voelt als een sneeuwbal die begonnen is te gaan rollen, hoelang hij rolt en hoe groot hij wordt weet ik niet, maar het rollen voelt goed.

afronding visiestuk

Het heeft even geduurd voordat ik een stuk had geschreven. En bijna net zo lang duurde het voor ik dit blogje schreef….

Maar enkele weken geleden heb ik mijn uiteindelijke stuk ingeleverd. Ik ben heel blij met mijn stuk, zeker omdat ik weinig informatie vanuit het oogpunt van pedagogen kon vinden. Daarom roep ik dan ook op:

Pedagogen van Nederland, laat je horen over de vondelingenkamers. Neem een standpunt in!

Mocht het je leuk lijken om mijn stuk en visie te lezen, laat het mij weten. Dan kan ik je het stuk opsturen per mail. En mocht ik er een mooi cijfer voor hebben, dan plaats ik misschien het hele stuk.

Met vriendelijke groet,

Studiebolletje

Aanvulling 28-02-2017: Ik merk dat er best wat belangstelling is om mijn visiestuk te lezen. Daarom bij deze de link naar mijn visiestuk. Je mag mijn stuk lezen en gebruiken als voorbeeld, maar niet publiceren of delen met anderen.

Visiestuk 2.0

Eerder dit jaar schreef ik het schrijven van een visiestuk voor school. Alle berichten zouden te vinden zijn onder de tag “visiestuk”, maar snel daarna bleef het stil. Uiteraard is gebleken dat ik in die periode niet goed in mijn vel zat en teveel hooi op mijn vork had genomen. Maar die tijd ligt achter ons! En nu is het tijd voor een nieuw stuk en een nieuw thema.

Mijn visiestuk 2.0 gaat over de vondelinge luikjes zoals die door stichting de beschermde wieg worden aangeboden in Nederland.

Het dilemma wat op dit moment centraal staat is het recht op leven vs het recht op afstamming. Dit dilemma speelt niet alleen onder pedagogen, maar ook in de politiek. Er zijn bijvoorbeeld al diverse kamervragen over gesteld.

Ik ben van mening dat het recht op leven zwaarder weegt dat het recht om te weten van wie je afstamt. Ik heb echter nog te weinig informatie over de invloed van het ontbreken van informatie over je afkomst op de ontwikkeling van een kind. Ik ben bekend met verschillende bronnen die aangeven dat je etnische afkomst de ontwikkeling beïnvloeden. Maar wat als je die afkomst niet weet? Zonder deze informatie kan ik mijn standpunt onvoldoende onderbouwen.

Daarnaast ben ik opzoek naar pedagogen en literatuur waarin een standpunt over het faciliteren van het anoniem te vondeling leggen van een kind wordt ingenomen.

De komende tijd hoop ik antwoord te krijgen op bovenstaande vragen. Maar voor nu de vraag: Wat vind jij van de vondelingenluikjes in Nederland? Laat het mij weten in een reactie.

Meer informatie over de luikjes is te vinden op Stichting Beschermde Wieg :: Liefde voor Leven

Planner- school

Een van de tabbladen in mijn plannerheeft de titel ” school”. Achter dit tabblad zitten al mijn school gerelateerde dingen zoals mijn aantekeningen. Maar ook mijn puntenlijst, handige feitjes,en de papieren voor mijn werk als studentenassistent hebben hier hun plaats. Die laatste heb ik pas toegevoegd, want ik bleef voor deze dingen naar het tabblad gaan.

image

Omdat ik de laatste tijd veel met de studenten bezig ben geweest , zitten hun papieren voorin. Op het eerste blad heb ik de contactgegevens, een absentielijst en de afspraken voor beoordelingsmomenten. Het tweede vel bevat de afspraken die we onderling hebben gemaakt en hebben ondertekend. Dan volgt de kern: een aantal notitievellen waarop ik zoveel mogelijk alle activiteiten, vragen enzovoort probeer te noteren.

De volgende blaadjes zijn meer gericht op mijn eigen studie. Allereerst een blad met feitjes die ik opeens nodig bleek te hebben, zoals de naam van een docent van een cursus van 3 jaar geleden. Het volgende is een lijst met alle punten die ik in een bepaald jaar heb gehaald.eu die ik nog moet halen. (nog 3 onderdelen !) Om sverschillen de redenen heb ik deze lijst plots nodig gehad en me heb ik hem altijd paraat. (Ja, er hoort nog een achterkant bij, waar mijn recentere punten opstaan )

image

De sectie eindigt met verschillende notitieblaadjes, waaronder voer mijn afstuderen. alle blaadjes zijn van een groene rand voorzien, zodat ze snel terug te vinden zijn.

Eindbeoordeling eerstejaars studenten

Vandaag ben ik weer op pad geweest als studentenassistent. Ditmaal leidde de reis naar Groningen Europark en het nabijgelegen Groenesteinpark. Daar maakte ik verschillende foto’s, die ik jullie niet wil onthouden. Prachtig groen toch?

Maar het park was niet de reden dat ik naar Groningen was afgereisd. Vlakbij is een kinderopvang waar een van de eerste jaars die ik begeleid haar stage heeft gelopen. Het eerste halfjaar heeft was ze een dag in de week bij de BSO. Op haar verzoek is ze echter ook van groep veranderd en was ze voortaan bij de crèche. En vandaag is het tijd voor haar eindbeoordeling.

Tijdens een eindbeoordeling worden de competenties besproken waaraan gedurende de gehele opleiding wordt gewerkt. De student heeft zich hierop voorbereid door een reflecterend verslag heeft geschreven. De beoordeling zelf is een gesprek tussen student, stagebegeleider en student assistent. Ik vindt  het goed dat het op deze manier gebeurd, omdat de druk voor de student er niet is tijdens de praktijk. Er zit dus geen docent je te observeren die puur en alleen er is om op jou te letten. Nee, je kletst een eind weg over wat je hebt gezien, hebt meegemaakt en hebt geleerd. Het wordt gekoppeld aan de competenties, maar er is tegelijk ook aandacht voor de eigen visie, de feedback en het belangrijkste: de ontwikkeling van de student.

Ik geniet van deze gesprekken. Er komt zoveel kennis en ervaring op tafel, dat je een boek vol mee kan schrijven!

En er is goed nieuws: de student heeft haar praktijkwerk afgesloten met een zeer goed! Geweldig gedaan!

Studie update

Zoals jullie weten zit ik in de afstudeerfase van mijn studie. Zoals jullie ook weten gaat het op persoonlijk vlak niet heel soepel. Tel deze twee dingen bij elkaar op en dan kom je al snel op een bepaalde conclusie. Voor mij is dat de keuze geworden om mijn studie op een lager pitje te zetten.
Dit heeft twee gevolgen: mijn afstuderen wordt uitgesteld en meer vrije tijd.

En dus meer vrije tijd om te haken en te bloggen.

Zoals een wijs persoon eens zei:
Elk nadeel heeft zijn voordeel.

Afstuderen

Vandaag heb ik een van de eerste stappen om af te studeren gemaakt. En wel een verkennend gesprek met een instelling.

Met toch wat zenuwen ging ik vanmorgen die kant op. Blijkbaar was ik zenuwachtiger dan ik dacht, want een kennis zag ik totaal over het hoofd. Oeps…

Maar waar ben ik geweest?
Mijn reis leidde naar home-start. Deze instelling, die sinds dit jaar onder Humanitas valt, richt zich op het begeleiden van ouders met behulp van vrijwilligers. In principe gaat het om een gezin per vrijwilliger. Deze vrijwilliger ondersteunt het gezin door het beantwoorden van hulpvragen. Dit kan zijn van een kind dat niet luistert tot zogenaamde multi-problem situaties. In het laatste geval spelen er meerdere problemen bij een of meer gezinsleden.

Hoe ging het?
Het gesprek ging erg goed. Tijdens het gesprek kreeg ik steeds meer zin om aan de slag te gaan. Ook de coördinator was erg enthousiast. Van haar mag ik ook mee naar de verschillende bijeenkomsten in het netwerk.
Helaas is degene die ik heb gesproken een tijdelijke vervanger in deze regio. Ze heeft ook een eigen regio, maar dat is een uur met het ov…. te doen, maar niet erg praktisch.
Maandag is er overleg tussen de beide coördinatoren. Ik krijg daarna zo snel mogelijk te horen of dat het kan doorgaan…..

spannend!