Vondelingenkamer

Toen ik mijn visiestuk ging schrijven was het een populair onderwerp: vondelingen. Populair… beter gezegd een actueel thema. Dit doordat er in korte tijd meerdere vondelingen en babylijkjes waren gevonden. Gelukkig voor de kinderen, maar helaas voor de actualiteit van mijn stuk kwamen er geen nieuwe berichten meer naar buiten.
In de tussentijd schreef ik mijn stuk, leverde het in, verbeterde het, leverde het nog een keer in en kreeg de punten toegekend. Al die tijd bleef het stil.
Tot vandaag.

Vanmorgen werd bekend dat vorige week een kindje is afgestaan nadat een moeder contact had gelegd met de stichting achter de vondelingenkamers. Dit is de eerste keer dat de moeder na gesprekken niet direct alsnog besloot om haar kind te houden. Hier kan je er meer over lezen.

In de loop van de dag kwam nog een ander stuk naar buiten, dat kan je hier lezen. De titel van dit stuk is iets misleidend, want bij hoe loopt het af met de moeder die haar kind afstond? doet mij denken aan haar lichamelijk en psychische gesteldheid en de reactie van haar omgeving. Het is stuk echter gericht op een groter maatschappelijk thema, namelijk de vraag of haar daad strafbaar is. De meningen zijn hierover verdeeld. Ik volg de discussie zeker op de voet. Wordt dus vervolgt.

Visiestuk 2.0

Eerder dit jaar schreef ik het schrijven van een visiestuk voor school. Alle berichten zouden te vinden zijn onder de tag “visiestuk”, maar snel daarna bleef het stil. Uiteraard is gebleken dat ik in die periode niet goed in mijn vel zat en teveel hooi op mijn vork had genomen. Maar die tijd ligt achter ons! En nu is het tijd voor een nieuw stuk en een nieuw thema.

Mijn visiestuk 2.0 gaat over de vondelinge luikjes zoals die door stichting de beschermde wieg worden aangeboden in Nederland.

Het dilemma wat op dit moment centraal staat is het recht op leven vs het recht op afstamming. Dit dilemma speelt niet alleen onder pedagogen, maar ook in de politiek. Er zijn bijvoorbeeld al diverse kamervragen over gesteld.

Ik ben van mening dat het recht op leven zwaarder weegt dat het recht om te weten van wie je afstamt. Ik heb echter nog te weinig informatie over de invloed van het ontbreken van informatie over je afkomst op de ontwikkeling van een kind. Ik ben bekend met verschillende bronnen die aangeven dat je etnische afkomst de ontwikkeling beïnvloeden. Maar wat als je die afkomst niet weet? Zonder deze informatie kan ik mijn standpunt onvoldoende onderbouwen.

Daarnaast ben ik opzoek naar pedagogen en literatuur waarin een standpunt over het faciliteren van het anoniem te vondeling leggen van een kind wordt ingenomen.

De komende tijd hoop ik antwoord te krijgen op bovenstaande vragen. Maar voor nu de vraag: Wat vind jij van de vondelingenluikjes in Nederland? Laat het mij weten in een reactie.

Meer informatie over de luikjes is te vinden op Stichting Beschermde Wieg :: Liefde voor Leven

College actuele ontwikkelingen

Als voorbereiding/aanvulling op het schrijven van ons visiestuk krijgen we deze periode colleges actuele ontwikkelingen. In deze colleges staan, zoals de naam al zegt, de actuele ontwikkelingen in het werkveld van pedagoog centraal.
Nu wilde ik voor de komende colleges een kort verslag schrijven zodat jullie konden meegenieten. Helaas vond ik het laatste college erg tegenvallen. But i will give it a try…

In het college van gisteren stonden de actuele ontwikkelingen in het opvoeden centraal: “Opvoeden in de 21ste eeuw”. Namen als Jo Frost oftewel de Super Nanny, Jan Geurtz, Daan Rovers, Risken en Walraven, de Winter en Haim Ober kwamen voorbij. Helaas ging het voor mijn gevoel veel te snel, waardoor ik niet veel meer heb opgeslagen dan een lange pieptoon. Helaas.

Het laatste deel, of was het ergens in het midden?, zette een duidelijke ontwikkeling centraal. De uitspraak die hierbij werd gegeven is een combinatie van uitspraken van Hermans en de Winter en was als volgt:

De zwaarte van de opvoeding blijft gelijk, alleen de ouder zijn onzeker.

En daar laat ik het voor vandaag bij.

 

Groetjes

Studiebolletje

Omgangsregeling voor grootouders – een eerste visie

Eerder schreef ik al over het feit dat ik een visiestuk moet schrijven voor mijn afstuderen. Als voorbeeld van een onderwerp noemde ik het wetsvoorstel van de CDA om grootouders meer mogelijkheden te geven om contact met hun kleinkinderen te hebben. Dit onderwerp was op 3 maart 2015 volop in het nieuws. Ik zag een fragment hierover in het 8 uur journaal van de NOS. Naar aanleiding hiervan schreef ik onderstaand stuk. Dit stuk is mijn eerste brainstorm rondom dit thema.

Omgangsregeling met grootouders na scheiding van ouders.

Na een scheiding mogen de grootouders hun kleinkind niet altijd meer zien van de ouder. Een omgangsregeling kan via de rechter afgedwongen worden als de grootouder kan aantonen dat het een goede band heeft met het kleinkind.

Mijn eerste reactie was dat iedere opa en iedere oma het recht heeft om zijn of haar kleinkind te zien. Waarom zou een ruzie tussen de ouders de oorzaak moeten zijn dat er geen contact is? Vlak daarna schoot mij echter een verhaal te binnen uit de praktijk van een basisschool of kinderopvang: Na een vechtscheiding was er een contactverbod voor de vader met zijn kinderen gekomen. De reden hiervoor weet ik niet, maar het lag in de trant van dreigen met geweld en ontvoering. Vervolgens komen opa en oma, de ouders van vader, de kinderen ophalen. Het was bekend dat zij het niet eens waren met het contactverbod. Er was hierdoor een reële kans dat wanneer zij de kinderen meenamen, zij de kinderen naar hun vader zouden brengen. Mogen de kinderen dan toch mee met opa en oma? Of mogen ze geen contact meer met hen? En zo zijn er nog vele andere scenario’s te bedenken en vooral ook te vinden in de praktijk.

Wanneer ik echter breder kijk, naar het contact tussen kleinkind en grootouder zonder dat er sprake is van een ruzie of scheiding, dan kom ik tot de volgende visie: Het contact tussen kleinkind en grootouder is een belangrijk deel van de opvoeding. De grootouders hebben vaak een pakket normen en waarden dat iets afwijkt van die van de ouders. Zoals dat oma vindt dat een klein snoepje voor het eten best mag. Of het nog even mogen opblijven om de film af te kijken. Maar ook dat dat ene rokje toch echt te kort is of dat de kleinzoon eens iets anders moet doen dan gamen. Het verschil is niet groot, maar wel de eerste stap naar het ontdekken dat er andere normen en waarden zijn en dat het niet overal gelijk is.

Een ander belang van contact met de grootouders is dat het kind leert wat zijn of haar achtergrond is, waar het vandaan komt. In dit contact leert het dat het niet altijd zo is gegaan in Nederland. Misschien woonde oma vroeger wel aan de andere kant van het land of was opa kleuterboer. Of is er een keer brand geweest, waardoor er geen foto’s van vroeger meer zijn. Of zijn er juist een heleboel foto’s. Al die kleine dingen vertellen over wat de achtergrond van het kind is, maar ook waarop bepaalde waarden en normen zijn gebaseerd.

Dit stuk is dus mijn eerste opzet. Er is natuurlijk nog veel meer te vertellen over de voor- en nadelen van contact tussen kleinkinderen en grootouders. Ook zijn er duizenden visies over dit onderwerp. Zelfs als je de huidige politiek er buiten laat.

De komende weken zal ik mij verder verdiepen in dit thema. Deze gang van zaken zijn te vinden onder de tag: Visiestuk.

Groetjes

Studiebolletje